|
Büyük şair ve düşün insanı Özdemir Asaf (devamı) |
Yeni sözler demeye geldim yeni seslerle,
Bağırmalarla değil, canımdan nefeslerle..
Sana kalacak ne var dersen, anlamı derim;
Susmalarında bile bulur seni seslerle...
o geçip gitti orasına, ben görmedim baktıysa..
şimdi derim, gelse de sorsa..
sözümle, yüzümle, gözümle, dedim duysa..
bense buramda onu bekledim oysa..
çok bilen çok yanılır..az bilen daha çok..
hiç bilmeyen yanıldığını bile bilmeyecek..
bu kadar mutlu kişiyi kim seçmeyecek..
yaşadım da yoruldum bir ağır işçi gibi..uyudum da uyandım binlerce kişi gibi..bana düşünmek vardı, payıma onu aldım..işledim de işledim bir hüner işi gibi..horlandı, beğenildi; inandım, alınmadım, yolun geleceğini çizdim, geçmişi gibi..zor dönemler olmadı değil, olsundu, oldu..ne koştum ne de durdum kaçak gidişi gibi..bu konuyu burada bırakıyorsam birden..olmasın diyedir bir şeyin bitişi gibi..
Bırakıverdi kendini telden
Gözleriyle oynamak için seyircilerin.
Bakışları delen bir düşüşle, birden
Can verdi canbaz
Bir çocuk doğdu, bendim.
Sıraya girdim insanlar içinde.
Alay bayrak büyüdüm
Odalar, sofalar içinde.
Bir ayna doğdu, gördüm.
Sıraya girdi aynalar içinde.
İsime geldi, aldım,
Çarşılar, pazarlar içinde.
Bunca yıl yüzüne baktım.
Kendisini asmadı
Olanlar içinde.
Bir sabah uyandım,
Duruyordu karşımda
Düşmancasına,
Bir cam,
Aldanmış,
Kendini ayna sanmış...
önce büyük büyük düşündüm
sora büyük büyük yaşadım
ne varsa onlar aldı
şimdi bana küçük bir ölüm kaldı...